Manga Library

“ฉันไม่อยาก…ถูกใช้ประโยชน์อีกต่อไปแล้ว” แม้ว่าจะมีพลังของนักบุญหญิง แต่กลับต้องใช้ชีวิตโดยที่ถูกกักขังในคุกทั้งชีวิต เพื่อเป็นแหล่งพลังแก่นักบุญหญิงตัวปลอมที่ถูกกำหนดเอาไว้ก่อนแล้ว หลังจากที่พยายามจบชีวิตตัวเองและย้อนกลับมาเป็นสิบๆ ครั้ง ในครั้งนี้ไดน่าก็ได้พบว่าจุดเริ่มต้นของเรื่องราวมันเร็วขึ้นกว่าเดิม เธอจึงตัดสินใจหาหนทางอื่นเพื่อหลีกเลี่ยงจุดจบแบบเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่แทนที่ทุกอย่างจะเป็นไปตามที่เธอต้องการ แกรนด์ดยุกเทอร์เซียกลับรับไดน่าเป็นลูกสาวอย่างคาดไม่ถึง “ฉันจะทำให้เธอมีทุกอย่าง ในฐานะลูกสาวเพียงคนเดียวของตระกูลเทอร์เซีย” ไดน่าที่ได้รับรู้ถึงความล้ำค่าของครอบครัวพร้อมทั้งได้ชื่อใหม่ จึงตัดสินใจที่จะแก้แค้นเพื่อไม่ให้ถูกวิหารใช้ประโยชน์อีกต่อไป

หลังจากการหมกหมุ่นอยู่กับการเคลียร์ฉากจบทั้ง 200 แบบ ของเกมที่ชื่อ 'เนลล่า' มาพักใหญ่ ในที่สุดฉันก็สามารถทำได้สำเร็จ สิ่งหนึ่งที่ทุกฉากจบมีเหมือนกัน คือคลอเดียผู้เป็นนางร้ายในเกมจะต้องตาย ถึงดูแล้วจะเหมือนผลกรรมที่เธอทำเรื่องไม่ดีกับเนลล่าเอาไว้ แต่ฉันกลับรู้สึกสงสารที่เธอต้องตายทุกครั้ง ทว่าอยู่ๆ เกมก็เสนอฉากจบที่ 201 ให้เล่น ครั้งนี้ฉันได้เล่นเป็นนางร้ายคลอเดีย แต่ใครจะไปคิดล่ะ ว่าตื่นขึ้นมาอีกทีจะเข้ามาสวมร่างเป็นคลอเดียซะแล้ว ฉันพยายามจะถอดคราบนางร้ายของคลอเดียออก และทำตัวเป็นมิตรกับทุกคนให้มากขึ้น โดยเฉพาะกับเนลล่า แต่เรื่องราวดันไม่เป็นแบบที่ฉันตั้งใจ เพราะ 'องค์ชายเนธาน' ตัวละครประกอบที่จับพลัดจับผลูไปแต่งงานด้วย เขาจริงจังกับการทำหน้าที่ของสามีมากเกินไป ส่วนเนลล่าที่เป็นคนจิตใจดี ก็เอาแต่กล่าวหาว่าฉันเป็นคนไม่ดี และที่สำคัญที่สุดคือ ฉันกลับเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า คลอเดียที่เป็นควรจะเป็นนางร้าย เธอร้ายจริงๆ หรือเปล่า

เซียนา' เป็นองค์หญิงแห่งราชอาณาจักรเล็กๆ จนกระทั่งกองทัพจักรวรรดิบุกเข้ามา... ก่อนที่หัวจะหลุดออกจากบ่าเพราะองค์รัชทายาทสุดโหดที่มีใบหน้างดงาม เซียนาได้อ้อนวอนร้องขอชีวิตกับเขา “หม่อมฉันมีความสามารถมากมายที่ได้เรียนรู้มาจากพระราชวัง ไม่เหมาะจะให้เป็นสาวใช้เหรอเพคะ?” เช่นนั้นเซียนาจึงได้กลายเป็นสาวใช้ฝึกหัดของพระราชวัง ทว่า งานกลับตรงกับความถนัดมากกว่าที่คิด! เธอแค่พยายามอย่างเต็มที่ในฐานะสาวใช้ แต่ราชวงศ์กลับเริ่มเปิดใจให้เซียนาอย่างช้าๆ “ฉันเองก็อยู่ไม่ได้ ถ้าไม่มีเธอ เซียนา” น้ำเสียงอันเศร้าโศกขององค์ชาย ทำให้เซียนาหลับตาปี๋ องค์ชายเพคะ หม่อมฉันอยากใช้ชีวิตแบบสาวใช้ธรรมดาๆ เพคะ!

"กลอริโอซา...เป็นชาวบุปผาแท้ๆ แต่กลับเสกกลีบดอกไม้ไม่ได้เลยสักกลีบ คนอย่างเธอนี่มันช่างเหมาะจะเป็นอาหาร ของต้นไม้จริง ๆ..." ฉันเป็น 1 ในบรรดาลูกสาวลูกชายทั้ง 37 คน ของตระกูลเอลวาดอร์ซึ่งเป็นชาวบุปผา และถูกใช้เป็นเครื่องสังเวยให้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเป็นรากฐานของตระกูลเอลวาดอร์ ด้วยความแค้นที่สั่งสมมาเนิ่นนาน สุดท้าย ฉันก็ได้ทำลายเอลวาดอร์ และได้รับความช่วยเหลือเป็นความตาย จากอาร์วิดคู่หมั้นโดยกำเนิดของฉัน แต่พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ดันย้อนเวลากลับมายังอดีตซะงั้น นี่ฉันต้องเผชิญกับอดีตอันน่าสะพรึงกลัวนั่นอีกครั้งอย่างนั้นเหรอ? ...ถ้าได้โอกาสใหม่อีกครั้งละก็ คราวนี้ฉันจะช่วยชีวิตตัวฉันเอง...!

ฉันได้มาสวมร่างตัวประกอบในนิยายแนวฮาเร็ม ที่เป็นร่างของตัวประกอบตัวน้อยที่ได้รับความสนใจจากองค์จักรพรรดินี ซึ่งถูกพวกสนมพระเอกทำตัวแย่ๆ ใส่แล้วก็โดนป้ายสีโทษฐานกบฏ ที่โชคดีก็คือฉันเข้ามาสวมร่างหลังจากที่เข้าพระราชวังมาแล้ว แม้คนในวังจะระแวง แต่พวกเขาก็ไม่ได้เกลียดฉัน 'ไม่ดื้อ แล้วก็เชื่อฟังอย่างดีเถอะ' ฉันไม่จำเป็นต้องได้รับความรักจากองค์จักรพรรดินี แล้วก็ไม่คิดจะทำแบบนั้นด้วย แม้พวกสนมทั้งหลายจะคอยจ้องจับผิด แต่แค่อยู่อย่างสงบเสงี่ยมก็จบแล้ว เพราะมันไม่ใช่เรื่องยากอะไร ฉันก็เลยทำแบบนั้น แต่ทั้งที่ทำแบบนั้นไปแล้วแท้ๆ ... "คืนนี้มาที่ห้องนอนของข้าสิ ข้าจะอ่านหนังสือนิทานให้ฟัง!" "ยะ อย่าร้องไห้เลยขอรับ ข้าจะให้อันนี้แล้วกัน" แต่ทำไมทุกคนถึงได้ทำตัวอ่อนโยนกันจังเลยล่ะ ทั้งสับสนแล้วก็ไม่เข้าใจเอาซะเลย '...ไม่ได้ต้องการสักหน่อยนะ?' ฉันไม่ใช่เด็กที่ขาดแคลนความรักสักหน่อย สายตาที่เหมือนกำลังบอกว่าฉันน่ารักที่สุดในโลกมันน่าอึดอัดชะมัดเลย จะให้ฉันเอาอัญมณี หนังสือนิทานที่ประดับไปด้วยผ้าไหม และแก้วสารพัดนึกที่เป็นสมบัติราชวงศ์ไปใช้ตรงไหนกัน ฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ช่วยออกไปจากตำหนักของฉันกันสักทีเถอะ!

"คุณยังจำข้อตกลงของเราได้อยู่ใช่ไหม ว่าวินาทีที่คุณก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของผม การแต่งงานนี้จะจบลงทันทีและคนที่ ยอมรับเงื่อนไขข้อนี้คือตัวคุณเองนะ” เธอเริ่มเหนื่อยหน่ายกับสามีที่มีชู้ไม่ขาดสาย และจู่ๆ สามีของเธอก็พูดประโยคหนึ่งออกมา "คุณเองก็ไปมีชู้บ้างสิ" "คุณควรผ่อนคลายบ้างนะ" เธอตกใจกับคำพูดนั้นมาก แต่ก็ยอมทำตามที่เขาบอก ไม่ใช่ว่าเธออยากนอกใจ แต่เธอแค่ต้องการทำให้เขารู้สึกแบบเดียวกับเธอบ้าง เธอจึงไปหาชายขายบริการ ที่เลื่องชื่อที่สุดตามคำบอกของเพื่อนที่รัก... แต่เมื่อชายขายบริการคนนั้นถอดหน้ากากออก ใบหน้าที่ได้เห็นกลับเป็นใบหน้าอันคุ้นเคยซะงั้น ทำไมท่านแกรนด์ดยุกถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?

ฉันได้เข้ามาสวมร่างนางร้ายที่ไร้ความสามารถและทำแต่ความชั่วร้าย เพื่อให้ได้รับความรักจากพระเอก ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นคู่หมั้นของเขาอยู่แล้วก็ตาม “สิ่งไร้ค่าแบบเธอไม่คู่ควรที่จะอยู่ในตระกูลฉัน รับเงินนี่แล้วไสหัวไปเดี๋ยวนี้!” "ค่า ลาก่อนนะคะ!" ฉันที่โดนไล่ออกจากตระกูลจึงรับเงินนั้นมา และเอาไปเปิดร้านเครื่องเขียนตามความฝันที่หน้าอะคาเดมี "เด็ก ๆ รอฉันก่อนนะ!" แต่...ไม่รู้ว่าทำไมเหล่าลูกค้าตัวน้อยของฉันถึงดูแปลก ๆ นี่สิ “ฉันจะหาผู้ชายที่ทั้งหล่อ ทั้งสุภาพและไม่ทำผิดศีลธรรมเหมือนกับท่านพี่ของฉันให้เองค่ะ!” มิริซาน้องสาวของเลนอกซ์พูดออกมาอย่างมุ่งมั่น “งั้นท่านพี่ของผมที่เป็นองค์รัชทายาทล่ะ เป็นไง?” แอกซิออนก็เชียร์พี่ชายสุด ๆ “...เจ้าแห่งหอคอยเวทมนตร์คนนั้นดีที่สุดแล้วละ” หืม? เจ้าตัวโกงของนิยายเรื่องนี้เนี่ยนะ เฮ้อ... ไม่มีวันไหนที่ร้านเครื่องเขียนของฉันจะสงบสุขเลยสักวัน ทำไมฉันต้องมาพัวพันกับวีรบุรุษของจักรวรรดิ องค์รัชทายาท...ไหนจะเจ้าแห่งหอคอยเวทมนตร์อีก ช่วยฉันด้วย! ฉันก็แค่อยากใช้ชีวิตอย่างปกติสุขเท่านั้นเองนะ!

วีวี่ แรเบียน คือมนุษย์กระต่ายผู้กลายเป็นความอัปยศของตระกูล เนื่องจากไม่อาจเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์ได้แม้ล่วงเลยวัยบรรลุนิติภาวะ พ่อแม่ของหล่อนจึงสั่งให้นำหล่อนไปทิ้งในอาณาจักรเสือดำ โดยหวังให้หล่อนตายด้วยน้ำมือเสือดำ ทว่า อาฮิน เกรซ นายน้อยจากตระกูลขุนนางตระกูลหนึ่งในอาณาจักรเสือดำ กลับมาพบวีวี่เข้า และความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงระหว่างเสือดำตัวร้ายกับกระต่ายตัวจิ๋วก็เริ่มต้นขึ้น ณ บัดนั้น

อยู่มาวันหนึ่งฉันได้เข้ามาสวมร่างในนิยายโรแมนซ์แฟนตาซีเรื่อง <เลดี้บุปผาบานสะพรั่ง> นิยายที่เป็นกำลังใจในการใช้ชีวิตและตัวละครที่ฉันชอบมากก็คือ 'เรย์เกรน เวล็นน์' ผู้นำตระกูลแกรนด์ดยุกเวล็นน์ที่สามารถเปลี่ยนความรู้สึกให้มาเป็นพลังดาบได้ ส่วนตัวละครที่ฉันเข้ามาสวมร่างคือ 'ชูเออร์ เนทรี' บุตรสาวคนโตของตระกูลเนทรีที่ทำให้มีดอกไม้ผลิบานเมื่อใช้พลังดาบ แต่พลังที่มักปรากฏกับบุตรคนโตอย่างฉันกลับไม่ได้รับมัน จนกลายเป็นตัวไร้ประโยชน์ของตระกูล ทว่าในหนึ่งปีหลังจากนี้เรย์เกรนจะต้องตาย เพราะไม่สามารถใช้พลังดาบได้... เอาละ! ฉันเลยตัดสินใจที่จะออกจากตระกูล และไปหาท่านแกรนด์ดยุกเพื่อที่จะช่วยชีวิตเขาให้ได้!

ฉัน ปาเรซ่า เมนเซล ยอมทำทุกอย่างเพื่อเงินจึงได้เข้ามาเป็นสาวใช้ในวังหลวง และแล้ววันหนึ่งก็ถูกคัดเลือกให้เป็นสาวใช้ส่วนตัวของจักรพรรดินีที่ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมที่สุด แต่ที่ไหนได้ เธอก็เป็นเพียงแค่แมวที่จู้จี้จุกจิกเท่านั้นแหละ "ถ้าหากเธอเป็นสายลับที่ปลอมตัวมาเป็นสาวใช้ ฉันก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกำจัดเธอทิ้งซะ" ไม่คิดเลยว่าจะถูกรัชทายาทจับได้ แต่ใครเลยจะสน ถึงฉันจะดูน่าสงสัย แต่ความภักดีที่ฉันมีให้จักรพรรดินีคือของจริง!

ความรักสุดแสนเจ็บปวดและเหนือกาลเวลาระหว่างชายผู้วางแผนการร้ายกับหญิงสาวผู้บริสุทธิ์ที่ท้ายที่สุดกลายเป็นตัวร้ายของกันและกัน องค์ชายทรงจับได้ว่าเธอกำลังคิดค้นยาเสพติดในการวิจัย ขณะที่เธฮกำลังคิดว่าตนเองอาจถูกตัดสินประหารชีวิต องค์ชายทรงยื่นข้อเสนอที่ไม่คาดคิด "ข้าต้องการแกรนด์ดัชเชส เราจะแต่งงานกัน?" การแต่งงานที่น่าสงสัยกับองค์ชาย คนที่เธอแอบชอบมานาน... มันโอเคจริงๆ เหรอ?

“ฮู… ไม่เป็นไร… ต่อจากนี้ก็ต้องทำกับฉันต่อไปเรื่อย ๆ นะ ต้องชินให้มากกว่านี้ มองฉันสิ” ไวโอเล็ตแทบจะฝืนยกศีรษะขึ้นสบตากับเขา ใบหน้าของดยุกเบลฟอสยังคงดุร้ายจนตัวสั่น แต่แววตากลับดูผ่อนคลายลง ลงกว่าตอนแรก ๆ ที่เห็นเสียอีก จุ๊บ ไวโอเล็ตเผลอจูบปากเขาก่อนโดยไม่รู้ตัว เป็นการกระทำตามอารมณ์พลุ่งพล่าน “แค่นี้ไม่ต้องขออนุญาตก็ได้ น่ารักดี ฉันยกโทษให้” จากนั้นเขาก็อ้าปากดูดกลืนริมฝีปากสีแดงเข้มของเธอราวกับจะกัดกิน

วันหนึ่งหลังจากอายุครบ 13 ปี ฉันเกิดจำเรื่องชาติที่แล้วขึ้นมาได้ และตระหนักได้ว่าตัวเองหลงเข้ามาอยู่ในเกมจีบหนุ่มที่เคยเล่นเมื่อชาติก่อน เท่านั้นไม่พอยังต้องมาเป็นน้องสาวของตัวละครสุดโหด ที่พร้อมกำจัดทุกคนที่กวนใจทิ้ง ทั้งยังมีจุดจบอันน่าเศร้าด้วย ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจเก็บเงินหนีออกจากตระกูลแห่งนี้

ยุนเซนา' ประสบอุบัติเหตุถูกรถชนแต่ดันเกิดปาฏิหาริย์ทำให้เธอย้อนกลับมาสู่โลกยุคกลางในร่างของ 'เซเนียน่า เฟรนซิฟ' ยุนเซนาตัดสินใจจะใช้ชีวิตในโลกนี้ไปกับการทำอาหารที่เธอรัก แต่นั่นก็ไม่ง่ายนักที่จะใช้ชีวิตในครอบครัวที่มีคนคอยกลั่นแกล้งเธอ เธอจึงต้องหาทางเอาชนะใจท่านปู่และเหล่าพี่ชายให้ได้

เมโลดี้ ลูกสาวของแม่ค้าทาสที่แสนชั่วร้าย ถูกลงโทษจากการที่รังแกนางเอกอย่าง 'โลเร็ตต้า' ที่ฉันทำดีด้วยเพราะแค่ยังไม่อยากตายหรอกนะ… “โลเร็ตต้าจะไม่มีลืมเมโลดี้!” “ถ้าไม่มีเมโลดี้ โลเร็ตต้าจะร้องไห้!” “เพราะฉะนั้นรีบพาเมโลดี้มาที่นี่เร็วๆ เลย!” “มันคงจะดี ถ้าเมโลดี้ได้แต่งเข้าบ้านโลเร็ตต้า” ด้วยความรักที่มอบให้ไม่มีที่สุด ทำให้ฉันได้เข้ามาอยู่ในตระกูลดยุกโดยไม่ทันตั้งตัว “ผมจะอยู่ใกล้ๆ เมโลดี้เอง” ทำไมเหมือนว่าฉันจะได้เจอกับคุณชายที่ “คลั่งไคล้เมโลดี้” ยิ่งกว่าโลเร็ตต้าที่ตระกูลดยุกเลยล่ะ? ทำไมเด็กสาวที่เป็นตัวร้ายอย่างฉันถึงได้รับความรักกันล่ะเนี่ย…?

พอลืมตาขึ้นมาฉันก็อยู่บนเตียง และเหมือนจะใช้คืนแรกกับพระเอกของนิยาย BL เรื่อง <ดันแย่งผู้ชายของพี่สาวมาซะแล้ว> ไปแล้ว ดัชเชสชิเอลิน่า ไซเฟร็ด หญิงสาวที่หึงหวงสามีจนหน้ามืดตามัว ได้ทำเรื่องเลวร้าย และต้องพบกับความตายอันน่าเวทนา ด้วยน้ำมือสามีของเธอ เพื่อจะได้ไม่เป็นเหมือนในนิยาย ฉันต้องเลี่ยงเขาจนกว่า เนื้อเรื่องในต้นฉบับจะเริ่มขึ้น... อุตส่าห์วางแผนไว้แบบนั้นแท้ๆ… แล้วทำไมพระเอกที่ต้องหลงรักน้องชาย ถึงเอาแต่มาอ่อยฉันอยู่เรื่อยเลยล่ะเนี่ย?

พนักงานเงินเดือนที่ตายลงอย่างน่าอนาถอย่างฉัน พอตื่นขึ้นมากลับพบว่าติดอยู่ในนิยาย ที่ตัวเองเคยแต่งเป็นงานอดิเรกสมัย ม.ปลาย แล้วทำไมฉันถึงต้องมาอยู่ในร่างของเด็กกำพร้า อายุ 7 ขวบที่ไม่มีแม้แต่ชื่อด้วยล่ะ... ทำไมฉันถึงไม่ได้เป็นนางเอกเหมือนคนอื่นเขา... ชีวิตของฉันในนิยายเรื่องนี้ช่างอาภัพนัก เกิดมาเป็นลูกของดยุก แต่ก็ดันเป็นดยุกวายร้ายที่มีข่าวว่าตายไปแล้ว ฉันเลยต้องมาอาศัยอยู่ในบ้านของลูกน้องของพ่อ ฉันทั้งโดนดูถูกดูแคลนและถูกกลั่นแกล้งสารพัด ไม่พอ ยังถูกส่งไปขายที่ตลาดประมูลทาสอีก ฉันคิดว่าชีวิตนี้คงจบเห่แล้วแน่ ๆ... แต่ทันใดนั้น ก็มีใครคนหนึ่งมาช่วยฉันไว้ คนคนนั้นก็คือ'เฮนเรียต ซิทลีต เวนซ์เกรย์' หรือพ่อแท้ ๆ ของฉันนั่นเอง เขาเป็นวายร้ายที่ชั่วร้ายที่สุดในนิยายทั้งบงการองค์จักรพรรดิเหมือนหุ่นเชิด ทั้งมีงานอดิเรกคือการตัดหัวเหล่าชนชั้นสูงแต่ทว่า... พอฉันได้ใช้ชีวิตอยู่กับเขาในฐานะลูกสาวจริง ๆ แล้ว เขาช่างต่างกับคำว่าวายร้ายที่ฉันแต่งเอาไว้ไม่น้อยเลยละ

นิยายที่ฉันเขียนขึ้นมากลับกลายเป็นเรื่องจริงและทำให้ชีวิตของผู้คนมากมายเริ่มผิดเพี้ยนไปทีละน้อย ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปจริง ๆ ละก็ เด็กน้อยผู้น่ารักอย่างโคลด แอมโบรเชียจะต้องเติบโตไปเป็นตัวร้าย ผู้ชักนำจักรวรรดิโครมเวลไปสู่ความล่มสลาย "ดีเอลลิน ฉันขอสาบานด้วยวิญญาณของซาร่า มิลลัน" "ฉันจะยอมมอบทุกอย่างให้ เพื่อทำให้ลูกของเธอได้มีความสุข" คำสัญญาที่ฉันเคยให้ไว้กับดีเอลลิน เพื่อนสนิทเพียงหนึ่งเดียวของฉัน ฉันจะรักษามันไว้ให้ได้! ฉันจึงตกลงมาเป็นแม่นมของโคลดเพื่อจะได้ดูแลเขาอย่างใกล้ชิด แล้วทำให้เขาได้รับความรักจากท่านพ่อและคนรอบตัวอย่างเต็มที่เพื่อไม่ให้พลังดำมืดในตัวของเขาที่กระหายความสิ้นหวังได้มีโอกาสเติบโตในตัวของเขา จนทำให้เขากลายเป็นตัวร้ายในท้ายที่สุด แต่เป็นเพราะฉันตั้งใจทำอย่างเต็มที่เกินไปหรือเปล่านะ ดูเหมือนสองพ่อลูกแห่งตระกูลดยุกแอมโบรเชีย ชักจะเริ่มหมกมุ่นกับฉันกันซะแล้ว...!

ฉันเข้ามาอยู่ในร่างของอิลเลียนา นางมารร้ายโรคจิต! ยัยตัวร้ายแสนชั่วช้าที่เก็บเด็กหนุ่มมาเลี้ยงให้เชื่องตามอำเภอใจคนนั้น...คือฉันเนี่ยนะ!? ""ผมจะทำให้คุณเชื่อฟัง เป็นสัตว์เลี้ยงที่ขาดผมไม่ได้ เหมือนกับที่คุณทำกับผม"" แล้วหลังจากนั้น 2 ปี การแก้แค้นของเด็กหนุ่มที่กลายเป็นจักรพรรดิก็เริ่มต้นขึ้น ขอโทษนะคะ คุณนักเขียน! อิลเลียนาเป็นคนทำผิดแล้วทำไมฉันถึงต้องโดนแก้แค้น แทนล่ะ? ฉันเป็นแค่นักอ่านธรรมดาๆ เองนะ!

ลีชีอา' นักแสดงตัวท็อปในโลกปัจจุบันที่มีความสามารถพิเศษในการมองเห็นวิญญาณ ประสบอุบัติเหตุและฟื้นขึ้นมาในร่างของ 'คามิล่า ซอร์เฟล' ผู้หญิงที่เธอฝันถึงบ่อยๆ และตื่นขึ้นมาพร้อมกับความตายของผู้หญิงคนนี้ทุกครั้ง จนวันหนึ่งเธอพบว่าตัวเองตื่นมาในร่างของ 'คามิล่า ซอร์เฟล' จริง ๆ เพื่อไม่ตัวเองต้องตายตามไปด้วยเธอจึงร่วมมือกับวิญญาณ และก้าวผ่านอุปสรรคต่าง ๆ ที่ผุดขึ้นมาไม่เว้นแต่ละวัน

หลังจากที่ฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ฉันก็ตื่นขึ้นมาอยู่ในร่างของ "เรเชล แอ็กนัส" พี่สาวต่างแม่ของตัวร้ายในเว็บตูนเรื่อง ในเมื่อไหนๆ ก็ได้มาสวมร่างของพี่สาวเมนแล้ว ฉันจะเปลี่ยนชะตาชีวิตอันแสนสั้นของตัวเอง และพยายามทุกวิถีทางที่จะปูเส้นทางดอกไม้ เพื่อขัดขวางการเข้าสู่ด้านมืดของเมน แต่ทว่าฉันดันถูกดึงเข้าไปเกี่ยวข้องกับแกรนด์ดยุกเร็กเซอร์วิล ผู้มีชื่อเสียงว่าเป็นปีศาจกระหายเลือดซะได้ แล้วแบบนี้หนทางการดูแลน้องของฉัน จะดำเนินไปอย่างราบรื่นไหมเนี่ย!?

ยูเซรา' หญิงสาวที่ชอบเล่นเกมจีบหนุ่มแบบ 18+ จนวันนึงได้ทะลุมิติเข้าไปอยู่ในเกมที่เธอเล่น ทว่าเธอกลับเขาไปอยู่ในร่างตัวร้ายของเกมไม่พอ ยังถูกขังอยู่ในคฤหาสน์กับบรรดาตัวละครหลักที่ไม่ชอบเธอ ถ้าจะออกไปจากที่นี่ได้ มีแต่จะต้องตามหาคนร้ายที่กักขังเธอ แล้วแบบนี้จะหนีออกไปจากคฤหาสน์ได้สำเร็จไหมนะ?

รยูกอนอู' หนุ่มอายุ 29 ปี ผู้มีที่ชีวิตไม่รุ่งเอาซะเลย เพราะเตรียมสอบเพื่อเป็นข้าราชการมา 4 ปีแล้ว แต่ก็ยังสอบไม่ติด อยู่มาวันหนึ่งหลังจากที่เขาเมาแล้วหลับไป พอลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองเข้ามาสวมร่างของเด็กหนุ่มที่ชื่อ 'พัคมุนแด' แถมยังย้อนเวลากลับมาอีกตั้ง 3 ปีในขณะที่เขากำลังงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น จู่ๆ ก็มีหน้าต่างเกมปรากฏขึ้นพร้อมข้อความที่บอกว่า หากเดบิวต์ไม่ได้ภายในเวลา 365 วัน นับจากนี้ เขาจะต้องตาย! ย้อนเวลามาเข้าร่างใครก็ไม่รู้ แถมมีความตายรออยู่อีก หนทางเดียวก็คือต้องเดบิวต์เป็นไอดอลให้ได้! แต่หนทางสู่การเป็นไอดอลช่างยากเย็น ต้องฝ่าฝันอุปสรรค ฝึกทักษะ และแข่งขันกับผู้ร่วมรายการคนอื่นๆ สู่การเดบิวต์เพื่อหนีจากความตาย และเขาจะสืบหาว่าทำไมเขาถึงเข้ามาอยู่ในร่างของพัคมุนแดคนนี้!!

"ยอนอี"ผู้มีชีวิตพลิกผันหลังจากที่พ่อแม่ได้จากไปจากเหตุไฟไหม้บ้าน จึงต้องระหกระเหินไปอยู่บ้านเกิดของแม่นมผู้เปรียบเสมือนที่พึ่งเพียงคนเดียวในตอนนั้น แต่แล้วชีวิตกลับพลิกผันอีกครั้งเมื่อแม่นมได้จากไปทำให้ยอนอีต้องอยู่ตัวคนเดียว วันหนึ่งยอนอีเข้าป่าเพื่อไปเก็บสมุนไพรและบังเอิญได้ช่วยชีวิตเด็กคนหนึ่งไว้จึงพากลับมาอยู่ด้วยกันที่บ้านและตั้งชื่อให้ว่า "บีบี" แต่ยอนอีก็สงสัยว่าบีบีนั้นเป็นอะไรกันแน่เพราะจากรูปลักษณ์ภายนอกของบีบีนั้นไม่ใช่มนุษย์อย่างแน่น