คลังมังงะ

เมื่อ 'คิมรกซู' ต้องไปอยู่ในร่างอันธพาลตัวร้ายในเรื่องอย่าง 'เคล' เขาจึงตั้งปณิธานกับตัวเองว่าจะต้องมีชีวิตรอด ไม่ถูก 'ชเวฮัน' ตัวเอกของเรื่อง อัดจนเละเหมือนในนิยาย และเคลยังตัองร่วมเดินทางผจญภัยไปกับตัวละครในเรื่อง 'กำเนิดวีรชน' เขาจะมีชีวิตรอด ไม่เจ็บป่วย และใช้ชีวิตได้สงบสุขอย่างที่ต้องการหรือไม่

“ฉันไม่อยาก…ถูกใช้ประโยชน์อีกต่อไปแล้ว” แม้ว่าจะมีพลังของนักบุญหญิง แต่กลับต้องใช้ชีวิตโดยที่ถูกกักขังในคุกทั้งชีวิต เพื่อเป็นแหล่งพลังแก่นักบุญหญิงตัวปลอมที่ถูกกำหนดเอาไว้ก่อนแล้ว หลังจากที่พยายามจบชีวิตตัวเองและย้อนกลับมาเป็นสิบๆ ครั้ง ในครั้งนี้ไดน่าก็ได้พบว่าจุดเริ่มต้นของเรื่องราวมันเร็วขึ้นกว่าเดิม เธอจึงตัดสินใจหาหนทางอื่นเพื่อหลีกเลี่ยงจุดจบแบบเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่แทนที่ทุกอย่างจะเป็นไปตามที่เธอต้องการ แกรนด์ดยุกเทอร์เซียกลับรับไดน่าเป็นลูกสาวอย่างคาดไม่ถึง “ฉันจะทำให้เธอมีทุกอย่าง ในฐานะลูกสาวเพียงคนเดียวของตระกูลเทอร์เซีย” ไดน่าที่ได้รับรู้ถึงความล้ำค่าของครอบครัวพร้อมทั้งได้ชื่อใหม่ จึงตัดสินใจที่จะแก้แค้นเพื่อไม่ให้ถูกวิหารใช้ประโยชน์อีกต่อไป

ฉันได้มาสวมร่างตัวประกอบในนิยายแนวฮาเร็ม ที่เป็นร่างของตัวประกอบตัวน้อยที่ได้รับความสนใจจากองค์จักรพรรดินี ซึ่งถูกพวกสนมพระเอกทำตัวแย่ๆ ใส่แล้วก็โดนป้ายสีโทษฐานกบฏ ที่โชคดีก็คือฉันเข้ามาสวมร่างหลังจากที่เข้าพระราชวังมาแล้ว แม้คนในวังจะระแวง แต่พวกเขาก็ไม่ได้เกลียดฉัน 'ไม่ดื้อ แล้วก็เชื่อฟังอย่างดีเถอะ' ฉันไม่จำเป็นต้องได้รับความรักจากองค์จักรพรรดินี แล้วก็ไม่คิดจะทำแบบนั้นด้วย แม้พวกสนมทั้งหลายจะคอยจ้องจับผิด แต่แค่อยู่อย่างสงบเสงี่ยมก็จบแล้ว เพราะมันไม่ใช่เรื่องยากอะไร ฉันก็เลยทำแบบนั้น แต่ทั้งที่ทำแบบนั้นไปแล้วแท้ๆ ... "คืนนี้มาที่ห้องนอนของข้าสิ ข้าจะอ่านหนังสือนิทานให้ฟัง!" "ยะ อย่าร้องไห้เลยขอรับ ข้าจะให้อันนี้แล้วกัน" แต่ทำไมทุกคนถึงได้ทำตัวอ่อนโยนกันจังเลยล่ะ ทั้งสับสนแล้วก็ไม่เข้าใจเอาซะเลย '...ไม่ได้ต้องการสักหน่อยนะ?' ฉันไม่ใช่เด็กที่ขาดแคลนความรักสักหน่อย สายตาที่เหมือนกำลังบอกว่าฉันน่ารักที่สุดในโลกมันน่าอึดอัดชะมัดเลย จะให้ฉันเอาอัญมณี หนังสือนิทานที่ประดับไปด้วยผ้าไหม และแก้วสารพัดนึกที่เป็นสมบัติราชวงศ์ไปใช้ตรงไหนกัน ฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ช่วยออกไปจากตำหนักของฉันกันสักทีเถอะ!

ริฟ โรเดส เป็นครูสอนพิเศษธรรมดาๆคนหนึ่ง เพื่อหาเงินมาซื้อยารักษาน้องสาวที่ป่วย เธอจึงแอบรับงานเป็นนางแบบภาพนู้ดสองสามครั้งโดยไม่ให้ใครรู้ และเธอก็คิดว่าไม่น่าจะเกิดปัญหาอะไร เพราะให้วาดแค่ด้านหลังเท่านั้น จนกระทั่งภาพนู้ดที่เผยให้เห็นเสี้ยวหน้าของเธอ ถูกใครบางคนซื้อติดมือไป

อยู่มาวันหนึ่งฉันได้เข้ามาสวมร่างในนิยายโรแมนซ์แฟนตาซีเรื่อง <เลดี้บุปผาบานสะพรั่ง> นิยายที่เป็นกำลังใจในการใช้ชีวิตและตัวละครที่ฉันชอบมากก็คือ 'เรย์เกรน เวล็นน์' ผู้นำตระกูลแกรนด์ดยุกเวล็นน์ที่สามารถเปลี่ยนความรู้สึกให้มาเป็นพลังดาบได้ ส่วนตัวละครที่ฉันเข้ามาสวมร่างคือ 'ชูเออร์ เนทรี' บุตรสาวคนโตของตระกูลเนทรีที่ทำให้มีดอกไม้ผลิบานเมื่อใช้พลังดาบ แต่พลังที่มักปรากฏกับบุตรคนโตอย่างฉันกลับไม่ได้รับมัน จนกลายเป็นตัวไร้ประโยชน์ของตระกูล ทว่าในหนึ่งปีหลังจากนี้เรย์เกรนจะต้องตาย เพราะไม่สามารถใช้พลังดาบได้... เอาละ! ฉันเลยตัดสินใจที่จะออกจากตระกูล และไปหาท่านแกรนด์ดยุกเพื่อที่จะช่วยชีวิตเขาให้ได้!

ฉัน ปาเรซ่า เมนเซล ยอมทำทุกอย่างเพื่อเงินจึงได้เข้ามาเป็นสาวใช้ในวังหลวง และแล้ววันหนึ่งก็ถูกคัดเลือกให้เป็นสาวใช้ส่วนตัวของจักรพรรดินีที่ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมที่สุด แต่ที่ไหนได้ เธอก็เป็นเพียงแค่แมวที่จู้จี้จุกจิกเท่านั้นแหละ "ถ้าหากเธอเป็นสายลับที่ปลอมตัวมาเป็นสาวใช้ ฉันก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกำจัดเธอทิ้งซะ" ไม่คิดเลยว่าจะถูกรัชทายาทจับได้ แต่ใครเลยจะสน ถึงฉันจะดูน่าสงสัย แต่ความภักดีที่ฉันมีให้จักรพรรดินีคือของจริง!

ความรักสุดแสนเจ็บปวดและเหนือกาลเวลาระหว่างชายผู้วางแผนการร้ายกับหญิงสาวผู้บริสุทธิ์ที่ท้ายที่สุดกลายเป็นตัวร้ายของกันและกัน องค์ชายทรงจับได้ว่าเธอกำลังคิดค้นยาเสพติดในการวิจัย ขณะที่เธฮกำลังคิดว่าตนเองอาจถูกตัดสินประหารชีวิต องค์ชายทรงยื่นข้อเสนอที่ไม่คาดคิด "ข้าต้องการแกรนด์ดัชเชส เราจะแต่งงานกัน?" การแต่งงานที่น่าสงสัยกับองค์ชาย คนที่เธอแอบชอบมานาน... มันโอเคจริงๆ เหรอ?

“ฮู… ไม่เป็นไร… ต่อจากนี้ก็ต้องทำกับฉันต่อไปเรื่อย ๆ นะ ต้องชินให้มากกว่านี้ มองฉันสิ” ไวโอเล็ตแทบจะฝืนยกศีรษะขึ้นสบตากับเขา ใบหน้าของดยุกเบลฟอสยังคงดุร้ายจนตัวสั่น แต่แววตากลับดูผ่อนคลายลง ลงกว่าตอนแรก ๆ ที่เห็นเสียอีก จุ๊บ ไวโอเล็ตเผลอจูบปากเขาก่อนโดยไม่รู้ตัว เป็นการกระทำตามอารมณ์พลุ่งพล่าน “แค่นี้ไม่ต้องขออนุญาตก็ได้ น่ารักดี ฉันยกโทษให้” จากนั้นเขาก็อ้าปากดูดกลืนริมฝีปากสีแดงเข้มของเธอราวกับจะกัดกิน

"ปกติการสวมร่างในนิยายนั้น ต่อให้จะได้เข้าสวมร่างตัวร้ายที่ใกล้ตาย ก็ต้องเป็นลูกสาวบ้านเศรษฐีไม่ใช่เหรอ? ยิ่งถ้าเป็นตระกูลดยุกด้วยแล้วก็ต้องยิ่งรวยเข้าไปใหญ่! แต่ฉันกลับได้มาเป็นโรเซเลีย เลดี้แห่งตระกูลดยุกคาเนฟที่ยากจนข้นแค้นสุด ๆ จากนิยายเรื่อง “เสี้ยวความรู้สึก” เนี่ยนะ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพอมีลู่ทางให้รวยทางลัดได้อยู่ ฉันจะใช้ประโยชน์จากเนื้อเรื่องในต้นฉบับเพื่อเข้าหาอาร์น็อก แอชเชอร์ พระเอกของนิยายผู้ที่ไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกได้เพราะสูญเสียชิ้นส่วน ของจิตวิญญาณไปจากคำสาปของแม่มด “หม่อมฉันเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านอารมณ์และความรู้สึกเพคะ” พูดจบ ฉันก็สะดุดชายกระโปรง ล้มลงประกบริมฝีปากกับเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ และใบหน้าของเขาที่ไม่เคยแสดงสีหน้าใด ๆ ราวกับหุ่นขี้ผึ้งไร้ความรู้สึก ก็แสดงสีหน้าออกมาอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก! “นี่คือวิธีพิเศษที่จะช่วยให้รู้สึกถึงอารมณ์ได้เพคะ” “อย่างนี้นี่เอง” อาร์น็อกพยักหน้าและออกคำสั่งกับอัศวินของเขาว่า “จับกุมตัวผู้ร้ายที่พยายามปลงพระชนม์ไปเดี๋ยวนี้”

ยุนเซนา' ประสบอุบัติเหตุถูกรถชนแต่ดันเกิดปาฏิหาริย์ทำให้เธอย้อนกลับมาสู่โลกยุคกลางในร่างของ 'เซเนียน่า เฟรนซิฟ' ยุนเซนาตัดสินใจจะใช้ชีวิตในโลกนี้ไปกับการทำอาหารที่เธอรัก แต่นั่นก็ไม่ง่ายนักที่จะใช้ชีวิตในครอบครัวที่มีคนคอยกลั่นแกล้งเธอ เธอจึงต้องหาทางเอาชนะใจท่านปู่และเหล่าพี่ชายให้ได้

เมโลดี้ ลูกสาวของแม่ค้าทาสที่แสนชั่วร้าย ถูกลงโทษจากการที่รังแกนางเอกอย่าง 'โลเร็ตต้า' ที่ฉันทำดีด้วยเพราะแค่ยังไม่อยากตายหรอกนะ… “โลเร็ตต้าจะไม่มีลืมเมโลดี้!” “ถ้าไม่มีเมโลดี้ โลเร็ตต้าจะร้องไห้!” “เพราะฉะนั้นรีบพาเมโลดี้มาที่นี่เร็วๆ เลย!” “มันคงจะดี ถ้าเมโลดี้ได้แต่งเข้าบ้านโลเร็ตต้า” ด้วยความรักที่มอบให้ไม่มีที่สุด ทำให้ฉันได้เข้ามาอยู่ในตระกูลดยุกโดยไม่ทันตั้งตัว “ผมจะอยู่ใกล้ๆ เมโลดี้เอง” ทำไมเหมือนว่าฉันจะได้เจอกับคุณชายที่ “คลั่งไคล้เมโลดี้” ยิ่งกว่าโลเร็ตต้าที่ตระกูลดยุกเลยล่ะ? ทำไมเด็กสาวที่เป็นตัวร้ายอย่างฉันถึงได้รับความรักกันล่ะเนี่ย…?

เมื่อจอมเวทแห่งอาณาจักรเวทมนตร์ได้ถือกำเนิดขึ้นมาใหม่ ในร่างขององค์หญิงคนสุดท้องแห่งจักรวรรดิไฮพีเรียน พร้อมความทรงจำจากอดีตชาติ! เป็นดาวดวงที่สามดังคำพยากรณ์ที่ว่า ''ทันทีที่ดาวดวงที่สามได้ถือกำเนิดขึ้นมาในไฮพีเรียน เมื่อนั้นจักรวรรดิจักได้สุขสมไปกับเกียรติยศได้โดยไม่รู้จบ'' แบบนี้เราคงต้องแสร้งทำเป็นเด็กให้ทุกคนเอาใจซะแล้วละ!

พนักงานเงินเดือนที่ตายลงอย่างน่าอนาถอย่างฉัน พอตื่นขึ้นมากลับพบว่าติดอยู่ในนิยาย ที่ตัวเองเคยแต่งเป็นงานอดิเรกสมัย ม.ปลาย แล้วทำไมฉันถึงต้องมาอยู่ในร่างของเด็กกำพร้า อายุ 7 ขวบที่ไม่มีแม้แต่ชื่อด้วยล่ะ... ทำไมฉันถึงไม่ได้เป็นนางเอกเหมือนคนอื่นเขา... ชีวิตของฉันในนิยายเรื่องนี้ช่างอาภัพนัก เกิดมาเป็นลูกของดยุก แต่ก็ดันเป็นดยุกวายร้ายที่มีข่าวว่าตายไปแล้ว ฉันเลยต้องมาอาศัยอยู่ในบ้านของลูกน้องของพ่อ ฉันทั้งโดนดูถูกดูแคลนและถูกกลั่นแกล้งสารพัด ไม่พอ ยังถูกส่งไปขายที่ตลาดประมูลทาสอีก ฉันคิดว่าชีวิตนี้คงจบเห่แล้วแน่ ๆ... แต่ทันใดนั้น ก็มีใครคนหนึ่งมาช่วยฉันไว้ คนคนนั้นก็คือ'เฮนเรียต ซิทลีต เวนซ์เกรย์' หรือพ่อแท้ ๆ ของฉันนั่นเอง เขาเป็นวายร้ายที่ชั่วร้ายที่สุดในนิยายทั้งบงการองค์จักรพรรดิเหมือนหุ่นเชิด ทั้งมีงานอดิเรกคือการตัดหัวเหล่าชนชั้นสูงแต่ทว่า... พอฉันได้ใช้ชีวิตอยู่กับเขาในฐานะลูกสาวจริง ๆ แล้ว เขาช่างต่างกับคำว่าวายร้ายที่ฉันแต่งเอาไว้ไม่น้อยเลยละ

พอลืมตาขึ้นมาฉันก็อยู่บนเตียง และเหมือนจะใช้คืนแรกกับพระเอกของนิยาย BL เรื่อง <ดันแย่งผู้ชายของพี่สาวมาซะแล้ว> ไปแล้ว ดัชเชสชิเอลิน่า ไซเฟร็ด หญิงสาวที่หึงหวงสามีจนหน้ามืดตามัว ได้ทำเรื่องเลวร้าย และต้องพบกับความตายอันน่าเวทนา ด้วยน้ำมือสามีของเธอ เพื่อจะได้ไม่เป็นเหมือนในนิยาย ฉันต้องเลี่ยงเขาจนกว่า เนื้อเรื่องในต้นฉบับจะเริ่มขึ้น... อุตส่าห์วางแผนไว้แบบนั้นแท้ๆ… แล้วทำไมพระเอกที่ต้องหลงรักน้องชาย ถึงเอาแต่มาอ่อยฉันอยู่เรื่อยเลยล่ะเนี่ย?

นิยายที่ฉันเขียนขึ้นมากลับกลายเป็นเรื่องจริงและทำให้ชีวิตของผู้คนมากมายเริ่มผิดเพี้ยนไปทีละน้อย ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปจริง ๆ ละก็ เด็กน้อยผู้น่ารักอย่างโคลด แอมโบรเชียจะต้องเติบโตไปเป็นตัวร้าย ผู้ชักนำจักรวรรดิโครมเวลไปสู่ความล่มสลาย "ดีเอลลิน ฉันขอสาบานด้วยวิญญาณของซาร่า มิลลัน" "ฉันจะยอมมอบทุกอย่างให้ เพื่อทำให้ลูกของเธอได้มีความสุข" คำสัญญาที่ฉันเคยให้ไว้กับดีเอลลิน เพื่อนสนิทเพียงหนึ่งเดียวของฉัน ฉันจะรักษามันไว้ให้ได้! ฉันจึงตกลงมาเป็นแม่นมของโคลดเพื่อจะได้ดูแลเขาอย่างใกล้ชิด แล้วทำให้เขาได้รับความรักจากท่านพ่อและคนรอบตัวอย่างเต็มที่เพื่อไม่ให้พลังดำมืดในตัวของเขาที่กระหายความสิ้นหวังได้มีโอกาสเติบโตในตัวของเขา จนทำให้เขากลายเป็นตัวร้ายในท้ายที่สุด แต่เป็นเพราะฉันตั้งใจทำอย่างเต็มที่เกินไปหรือเปล่านะ ดูเหมือนสองพ่อลูกแห่งตระกูลดยุกแอมโบรเชีย ชักจะเริ่มหมกมุ่นกับฉันกันซะแล้ว...!

นาเวีย แอกเนส' ถูกรับเข้ามาเป็นบุตรบุญธรรมโดยดยุกแอกเนส เพื่อแต่งงานกับองค์ชายแทนบุตรสาวที่แท้จริงซึ่งป่วยระยะสุดท้าย นาเวียที่เคยแขวนชีวิตตัวเองเอาไว้กับความรักใคร่จากครอบครัว แม้จะทุกข์ทรมานแต่เธอก็ยังพยายามอย่างถึงที่สุดเพื่อขึ้นเป็นจักรพรรดินี แต่ในวินาทีที่บุตรสาวแท้ ๆ ของดยุกแอกเนสหายจากโรคร้ายเธอก็ถูกครอบครัวทอดทิ้ง ไม่สิ ต้องบอกว่าถูกทอดทิ้งทุกครั้งที่เด็กคนนั้นหายดีสิถึงจะถูก "ถ้าอยากให้พวกคุณยอมรับฉันเป็นครอบครัว ฉันต้องพยายามอีกมากแค่ไหนกันแน่เหรอคะ?" "จากนี้ไปฉันจะเลิกเล่นเหมือนเราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วค่ะ" และวินาทีนั้นตัวเลขบนข้อมือก็เลือนหายไป ชีวิตของเธอได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง เธอจะสามารถแก้แค้นตระกูลแอกเนสและตามหาครอบครัว ที่จะช่วยดูแลเธอจนกว่าจะโตเป็นผู้ใหญ่ได้หรือไม่?

ฉันแค่คลิกผิดปุ่มครั้งเดียว ก็ดันได้เข้ามาสวมร่างเป็นเจ้าหญิง 'เชอริช' ในเกมซะได้! ยุนแชรี นักศึกษาคณะเภสัชศาสตร์ปีสุดท้าย ได้เข้าไปอยู่ในเกมหลังกลายเป็นหนี้ 10,000 ล้านเพราะกระต่ายสีแดง ที่จู่ๆ ก็โผล่มาในเกมวีอาร์ที่เธอเล่นอยู่ทุกวัน... ถ้าใช้หนี้เจ็มจำนวน 10,000 ล้านไม่ได้ ก็จะล็อกเอาต์ไม่ได้งั้นเหรอ? เอ๋? แล้วทำไมฉันถึงเก่งกาจเกินเบอร์แบบนี้นะ...? ถ้าเป็นอย่างนี้ละก็ อีกไม่นานฉันต้องกลับไปได้แน่นอน! สุดท้ายแล้ว เชอริชจะสามารถใช้หนี้ 10,000 ล้านเจ็ม และกลับสู่โลกใบเดิมของเธอได้หรือไม่?

ความฝันของลิลลี่คือการใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและแต่งงานกับองค์ชายริชาร์ด ผู้เป็นคนรักของเธอ แต่แล้วโชคชะตากลับเล่นตลก ริชาร์ดวางยาลิลลี่ โดยมุ่งหวังให้นางตาย เพราะเขาต้องการปกปิดความสัมพันธ์ชู้สาวระหว่างเขากับพี่สาวของเธอ ไม่กี่วันหลังจากนั้น ลิลลี่ตื่นขึ้นมาในบ้านขององค์ชายไอแซก ผู้มีศักดิ์เป็นอาของริชาร์ด “เจ้าต้องการล้างแค้นไหม?” คือคำถามเดียวที่ไอแซกถามลิลลี่ หญิงสาวที่ทุกคนต่างคิดว่าตายไปแล้ว

เงินทอง อำนาจ เกียรติยศ จักรพรรดิเอริก ดิ๊ก ล้วนมีครบทุกสิ่ง... แต่กล่องดวงใจของเขากลับไม่แข็งแกร่งเหมือนตำแหน่งที่มี! ทว่าเขาต้องเลือกคู่ครองเพื่อให้มีทายาทสืบสายเลือดต่อไป มิเช่นนั้น อาณาจักรที่เขาทุ่มเทแรงกายและใจเพื่อรวมเป็นหนึ่งจะต้องล่มสลาย คำขอของเอริกกำลังจะกลายเป็นจริง เมื่อซินดี้ สาวใช้ปากร้าย ใจแกร่ง ทำให้กล่องดวงใจของเขากลับมาผงาดได้อีกครั้งด้วยวิธีประหลาด หลังจากที่เอริกพยายามโน้มน้าว ซินดี้ก็ยอมร่วมมือเพื่อหาสาเหตุอาการผิดปกตินั้น พวกเขาจะแก้สถานการณ์นี้ได้หรือไม่?

หลังจากตายแล้วตายเล่าในการสวมร่างตัวละครต่าง ๆ ในนิยาย ฉันก็ได้รับโอกาสครั้งสุดท้าย—แต่กลับพบว่าตัวเอง กลายเป็น “นายหญิงของปีศาจ” ในโลกแฟนตาซีที่ไม่คุ้นเคย! ด้วยสถานะใหม่ที่ผูกพันกับปีศาจและชะตากรรมที่แสนอันตราย ฉันต้องหาวิธีใช้ความรู้และไหวพริบเพื่อเอาชนะทั้งศัตรูและความคาดหวังของโลกนี้ พร้อมกับเรียนรู้ความลับของปีศาจและความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างเรา…

ฉันคือนักพัฒนาเกมฮาเร็มชาย แต่ดันทะลุเข้าไปในเกมที่ตัวเองสร้าง และกลายเป็น เทเรเซ่ องค์หญิงตัวร้าย ที่มีจุดจบคือความตายทุกเส้นทาง เมื่อรู้อนาคตทั้งหมด ฉันจึงพยายามหลีกเลี่ยงเนื้อเรื่องหลักเพื่อเอาชีวิตรอด แต่ยิ่งหนี เหตุการณ์กลับยิ่งเปลี่ยนไป และตัวละครที่ไม่ควรเข้าใกล้ฉัน…เริ่มเข้ามาเอง เกมที่ฉันเคยควบคุมได้ กำลังกลายเป็นโลกที่ไม่มีสคริปต์อีกต่อไป

เอน็อค โลอัค ดยุคผู้อยู่เคียงข้างจักรพรรดินีเสมอ จนถูกขนานนามว่า สุนัขรับใช้ของจักรพรรดินี เขาแบกรับหน้าที่ช่วยเหลือราชกิจอยู่ตลอดจนถูกเหล่าขุนนางชิงชัง แต่ยามค่ำคืน จักรพรรดินีกลับอยู่ใต้ร่างของดยุค เผยให้เห็นภาพที่แตกสลายและไร้ซึ่งศักดิ์ศรี "เราผิดไปแล้ว ฮึก ได้โปรดยกโทษให้เราที" "ทรงรังเกียจกระหม่อมขนาดนั้นเลยหรือ?" "ต่อหน้ากระหม่อมทรงพูดความจริงเถอะ เพราะกระหม่อมคือข้ารับใช้ชั่วชีวิตของฝ่าบาท”

ผู้ชายคนนี้ไม่ได้กำลังมองฉันเขาเห็นใบหน้าและเรือนร่างของฉันเออากิเนสเป็นเพียงตัวแทนของเธอเองเออากินเนสสนมเอกผู้เป็นที่รักของจักรพรรดิหายตัวไปโรสที่มีหน้าตาเหมือนน างเปี๊ยบถูกสับเปลี่ยนและพิจารณาเป็นพิเศษทั้งเป็นโรสเองและจักรพรรดิต่าง ๆ ในมองข้ามเรืองแสงมองดูให้เจอเออากินเนสโดยตรงนะ? “เธอไม่ใช่แค่ตัวแทนของเธอ” “แต่หม่อมฉันเป็นสามัญชนที่เป็นสัญลักษณ์ " “ เธอไม่ใช่หมากสำหรับใช้ในกระดานเขียนคิดกับเธอเลย “ หม่อมอาจจะได้รับอนุญาตให้ฟังคำพ " “ ไม่มีเลยที่เธอจะมีสมรรถนะมากเพราะเหตุนี้เธอจึงจะตัดสินตัวเองขึ้นอีกอีกครั้งหนึ่งเถอะ ""

ในค่ำคืนที่อาณาจักรพ่ายแพ้สงคราม และเหล่าราชวงศ์ถูกประหารจนหมด คลาริสที่เคยคิดว่าไม่ว่ายังไงตัวเธอ เองก็จะต้องตายด้วยเช่นกันแน่นอน ก็ได้ยินคำพูดที่คาดไม่ถึงขึ้นมา