คลังมังงะ

วันนั้นเมื่อ 4 ปีที่แล้วซึ่งเป็นวันจัดพิธีศพของคุณปู่ ทายาทเพียงคนเดียวอย่าง 'คิฮอน' และ 'แบคยอ' เด็กที่คุณปู่ให้การดูแล ได้ก้าวข้ามเส้นความสัมพันธ์ที่ไม่อาจย้อนกลับ 4 ปีผ่านไปคิฮอนที่ลืมแบคยอไปแล้ว กลับได้รับโทรศัพท์จากคนของคุณปู่เรื่องลูกชาย เด็กคนนั้นคือลูกของเขางั้นเหรอ?! แบคยอเป็นคนคลอดออกมาเนี่ยนะ?! ผู้ชายจะคลอดลูกได้ยังไงกัน งั้นเขาคงต้องกลับไปบ้านคุณปู่เพื่อสะสางเรื่องนี้แล้วล่ะ... Content Warning - เนื่องจากมีเนื้อหาบางส่วนที่ไม่เหมาะสม และมีความรุนแรงทางด้านพฤติกรรมและคำพูด รวมทั้งความรุนแรงทางเพศ ซึ่งอาจทำให้ผู้อ่านเกิดความไม่สบายใจได้ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ลีแพคอู' เข้าใจมาตลอดทั้งชีวิตว่าเขาเป็นเบต้า แต่ความจริงเพิ่้งตีแสกหน้าได้ไม่นาน ว่าเขาเป็นโอเมก้ายีนเด่น และกำลังจะได้เป็นว่าที่ชายาขององค์รัชทายาท 'กงอูกยอง' ความฝันที่พังทลาย บวกกับความวุ่นวายที่ต้องเจอเมื่อเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์ แล้วถึงจะเป็นโอเมก้า แต่ว่าผู้ชายก็ท้องได้งั้นเหรอ? "คุณต้องให้กำเนิดลูกของผม" นี่มันเรื่องอะไรกันอีกล่ะเนี่ย?!

P-ไวรัสได้ปรากฏขึ้นมา 50 ปีแล้ว เหล่าอัลฟ่าที่ตรวจพบไวรัสนี้จะต้องตามหาโอเมก้ามาเป็น "คู่ผูกพันธะ" เพื่อที่จะสามารถแบ่งปันภาวะฟีโรโมนที่ไม่เสถียร และทำให้เสถียรขึ้นด้วยการสวดวิงวอนขณะร่วมหลับนอน ซึ่ง 'โกยุนกอม' อัยการหนุ่มและทายาทเพียงคนเดียวของ JK โฮลดิงส์ได้ประกาศรับสมัครคู่ผูกพันธะเช่นกัน แม้จะรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลก ๆ แต่ 'จูแซอิน' ที่เป็นโอเมก้าไร้กลิ่นเพียงหนึ่งเดียวในเกาหลีต้องจำใจมาสมัคร และเขาก็เป็นผู้ที่ได้รับคัดเลือกให้เป็นคู่ผูกพันธะของอัยการคนดัง สิ่งที่เขาต้องเผชิญในระหว่างกล่าวคำวิงวอนและการเป็นคู่ผูกพันธะ ช่างราวกับความฝันที่หวานล้ำแต่โหดร้าย จนกระทั่งเขาตั้งครรภ์และคิดเพียงว่าจะต้องปกป้องเด็กคนนี้ไว้ให้ได้ เขาจึงตัดสินใจว่าจะหนีไปจากโกยุนกอม หลังจากนี้ความจริงที่น่าสะพรึงกำลังจะถูกเปิดเผย...

เรื่องราวในค่ำคืนนั้นทำให้ 'เยจุน' ตั้งท้องกับ 'โดยุน' อัลฟ่ายีนเด่นที่เขาแอบรักตอนไปแลกเปลี่ยนที่อเมริกา เขาตัดสินใจที่จะไม่บอกเรื่องนี้กับโดยุน แล้วพาลูกชายกลับมาที่เกาหลีเพื่อเลื้ยงดูโดยลำพัง แต่แล้วหลายปีผ่านไป เขากลับได้พบกับโดยุนเข้าอีกครั้งโดยบังเอิญ เลยทำให้โดยุนเกิดสงสัยอะไรบางอย่างเข้า เพราะโดยุนต้องการทายาท และพยายามที่จะรื้อฟื้นเรื่องราวในคืนที่เกิดรัทขึ้นมา จนผูกพันธะกับใครบางคนไป แล้วแบบนี้เยจุนจะปกปิดเรื่องลูกชายเอาไว้ได้ไหม?

ซอกยูฮา' ชายหนุ่มผู้เอาชนะโอกาสของการเกิดโอเมก้าเพศชายที่มีเพียง 0.1% มาเกิดเป็นโอเมก้า แต่ที่ผ่านมาเขาใช้ชีวิตเติบโตมาในฐานะเบต้า ทำให้ไม่เคยรู้เลยว่าในฐานะโอเมก้าควรจะต้องทำตัวยังไง เขาและ 'ลีชายอง' สนุกสุดเหวี่ยงไปกับการมีวันไนต์ร่วมกับคู่นอนอีกคนเหมือนอย่างเคย แต่คราวนี้เมื่อตื่นเช้าขึ้นมาเขากลับรู้สึกเจ็บปวดตามร่างกาย ในบริเวณที่มันไม่ควรจะเจ็บ นี่ไอ้ลีชายองมันทำอะไรกับเขากันเนี่ย!

ในยุคที่วิทยาการด้านการดัดแปลงพันธุกรรมก้าวหน้าขึ้น จนคาดว่ามนุษย์จะมีอายุขัยยืนยาวถึง 120 ปี ดร. 'ลีซอนอู' (aka เจ้าซื่อบื้อ or นักสะสมสเปิร์ม) อัจฉริยะด้านการดัดแปลงพันธุกรรม ใฝ่ฝันถึงการตั้งครรภ์ของมนุษยชาติซึ่งรวมทั้งเพศหญิงและเพศชาย เขากลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการฟื้นฟูอวัยวะ เพื่อทำความฝันในวัยเด็กให้เป็นจริง และในที่สุดก็ประดิษฐ์มดลูกเทียมขึ้นมาได้ หลังจากจบ โปรเจกต์ไข่ (AL) ซึ่งเป็นงานวิจัยพัฒนายาที่ช่วยเพิ่มอัตราการฝังตัวของไข่ในมดลูก เขาก็ใช้ชีวิตน่าเบื่อไร้จุดหมาย จนกระทั่งวันหนึ่งได้ยินข่าวเรื่องการถอนหมั้นของ 'อึนกโย' พี่ชายของเพื่อนที่เขาแอบรักมานาน เลยกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ แต่แล้ว...... วันนี้เป็นอีกครั้งที่บังเอิญเจออึนกโย เขาก็ส่งเสียงดังลั่นว่า “ขอสเปิร์มหน่อยครับบ♥” แล้วพุ่งใส่ตามเคย หลังจากโดนตามตื๊อให้บริจาคสเปิร์มอย่างไม่ลดละมาตลอด 10 ปี คราวนี้อึนกโยจึงตัดสินใจว่าครั้งนี้แหละจะต้องจัดการดัดนิสัยเสีย ๆ ของซอนอูให้ได้ จึงลากเขาออกไป... แต่หลังจากนั้น เจ้าซื่อบื้อก็หายเงียบ ไม่ติดต่อกลับมาอีก ลีซอนอูที่ดูเหมือนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ถ้าอยู่ ๆ กลายเป็นคนเรียบร้อยขึ้นมา ก็น่าจะเป็นเรื่องดีใช่ไหมล่ะ แต่ในสถานการณ์แบบนั้น อึนกโยกลับรู้สึกหงุดหงิด ขุ่นเคือง และคาใจอย่างประหลาด “เจ้าซื่อบื้อนี่… ได้สเปิร์มไปแล้วเลยจะทิ้งกันงั้นเหรอ?”

เซฮวา' เบือนหน้าหนีราวกับไม่อยากมีเรื่องด้วย มันเป็นการยั่วโมโหอย่างเห็นได้ชัดและเป็นการหาเรื่องกันทุกวัน ต่อให้เขาจะชินกับมันแล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่รู้สึกอะไร เวลาที่มีคนปฏิบัติตัวแย่ ๆ ใส่ เพราะเขารู้ว่าพวกนั้นอยากเห็นเขาโมโห เลยทำตัวแบบนั้นใส่เขา เขาเลยไม่อยากเป็นอย่างที่คนพวกนั้นต้องการ จึงทำได้แค่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร ซากุระ เชอร์รีหรือบางครั้งก็มีนาคม... แม้เขาจะบอกหลายครั้งแล้วว่าอย่าเรียกเขาด้วยชื่อเล่นพวกนั้น แต่ไม่มีใครสนใจฟังคำพูดของคนที่เป็นแค่ลูกหนี้ คนหัวอ่อนและคนขายยาเลยสักคน เขาไม่ได้ชื่อซากุระ ไม่ได้ชื่อเชอร์รีและไม่ได้ชื่อมีนาคมด้วย เขาชื่อเซฮวา ลีเซฮวาต่างหาก

บอมกยูฮวา' ผู้ใช้ชีวิตโดยคิดว่าตัวเองเป็นอัลฟ่ามาตลอด ได้รับข้อเสนองานพาร์ตไทม์ค่าตอบแทนสูงระหว่างที่ทำงาน เพื่อหาค่าเทอมเหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา ถึงแม้สถานที่ทำงานพาร์ตไทม์นั้นดันเป็นโรงแรมเซฮันที่เขาอยากหลบเลี่ยง แต่ก็คิดว่ามันเป็นเพียงแค่วันเดียวเท่านั้นและได้มาทำงาน ทว่าระหว่างที่ทำงานอยู่ เขาเริ่มรู้สึกสะอิดสะเอียนกับฟีโรโมนจนร่างกายเริ่มไม่สู้ดีนัก และเขาได้พบกับ 'ฮันแฮซู' หนึ่งในผู้คนที่เขาไม่อยากพบเจอ ณ ที่แห่งนั้น อีกทั้งได้ใช้ค่ำคืนร่วมกันเพราะอาการฮีท... "ตอนนี้นาย... ฮีทอยู่ใช่ไหม?"

"ฉันไม่มีทางเป็นโอเมก้าเด็ดขาด" เมื่อ 'ฮเยซอง' เชื่อมาตลอดชีวิตว่าตัวเองเป็นอัลฟ่า แต่พอได้เจอกับ 'โดจิน' อัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ที่เป็นชนชั้นสูงสุดของห่วงโซ่อาหารเข้า จึงได้รู้ว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นโอเมก้า แต่...แล้วไงใครแคร์ในเมื่อสุดท้ายเขาก็ไม่ยอมรับและตั้งใจว่าจะใช้ชีวิตเป็นอัลฟ่า(ปลอม ๆ)แบบนี้แหละ เลิฟสตอรี่วุ่น ๆ ของอัลฟ่าที่เกลียดโอเมก้าและโอเมก้าที่อยากเป็นอัลฟ่า ความสัมพันธ์ของสองคนนี้จะลงเอยเช่นไร?

สำหรับคนที่ถูกพ่อแม่ทอดทิ้งไปตั้งแต่เด็ก และเติบโตมาในบ่อนอย่าง 'คยอนฮีซอง' ต่อให้พี่ที่เก็บเขามาเลี้ยงดูจะมอบหมายให้ทำงานอะไร ฮีซองก็พร้อมยอมทำทั้งนั้น แต่งานล่าสุดฮีซองกลับพลาดจนได้รับบาดเจ็บ แล้วพอได้สติขึ้นมาอีกที... "เจ้าลูกหมามอมแมมนี่มันอะไรกันล่ะเนี่ย?" 'ปล่อยฉันนะ!' จู่ ๆ ทำไมเขาถึงได้มาอยู่กับ 'ยุนชียอง' หมาป่ากินคนแสนโหดร้ายที่คนลือกันไปทั่ว แถมยังต้องอยู่ในร่างลูกหมาตัวเล็กจ้อยแบบนี้อีกงั้นเหรอ?! "เจ้าลูกหมา... ฉันไม่จับแกกินหรอกน่า" 'ไอ้หมอนี่มันเพี้ยนตัวพ่อชัด ๆ' "เจ้าลูกหมามอมแมมนี่มันอะไรกันล่ะเนี่ย?" 'ปล่อยฉันนะ!' จู่ ๆ ทำไมเขาถึงได้มาอยู่กับ 'ยุนชียอง' หมาป่ากินคนแสนโหดร้ายที่คนลือกันไปทั่ว แถมยังต้องอยู่ในร่างลูกหมาตัวเล็กจ้อยแบบนี้อีกงั้นเหรอ?!

หลังจากที่ได้ใช้เวลาหนึ่งคืนร่วมกับ 'เชส มิลเลอร์' หมาบ้าแห่งตระกูลมิลเลอร์ ซูเปอร์สตาร์ฮอลลีวูดอย่างไม่ตั้งใจ 'โจชัว' ก็ตั้งครรภ์ขึ้น จากนั้นโจชัวที่เลี้ยงลูกมาตัวคนเดียวก็ต้องกลับไปทำงานเป็นบอดี้การ์ดของเชสอีกครั้ง เพื่อหาเงินค่ารักษาของแม่ที่ล้มป่วย แม้จะโล่งใจที่เชสจำตัวเองไม่ได้ แต่ความโล่งใจนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน เพราะทุกครั้งที่ได้เห็นหมาบ้าอารมณ์ร้ายที่มีดีแค่หน้าตาคนนั้น หัวใจก็เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ แถมยังต้องเผชิญหน้ากันอยู่ตลอด... "แค่ทนให้ได้อีก 6 เดือน" "ภายใต้เชส มิลเลอร์ เจ้าหมาบ้านั่น"